Sport Op Zondag

PRIMEUR
 
Bedreigingen zijn in de mode. Bombrieven, kogels, anonieme briefjes en schuimbekkende messentrekkers, die je kinderen weten te vinden, horen intussen bij onze cultuur. Advocaten, schedelglimmende bodyguards met kabeltjes in hun oren en rechters verdienen er een goede tot ruim belegde boterham mee. Was dat vroeger ook zo? Ik zou het wel denken! VV Aalsmeer-voetballer Rob de Vries kreeg er mee te maken in 1972 nadat ik hem had geinterviewd voor de Nieuwe Meerbode. Het gesprek met Rob vond plaats in een kantoor in zaal 2 van veiling Bloemenlust. Hij had daar een werkplek gevonden en zetelde pontificaal achter een bureau en een status verhogende zware schrijfmachine. Als dank voor mijn beroepsmatige visite gunde hij me een daverende primeur: Rob zou aan het eind van het lopende seizoen stoppen met voetballen, 28 jaar jong pas. "Niemand hoeft te denken dat ik nog bij een andere club ga spelen", voegde hij er meteen geruststellend aan toe. "In Aalsmeer heb ik mijn eindstation gevonden."
 
Leedvermaak
De altijd openhartige De Vries kraakte in het verhaal ook enkele kritische noten: "de Voetbalvereniging Aalsmeer wil een professionele aanpak, maar is op sommige punten nog erg amateuristisch. Bovendien stoor ik me wel eens aan het leedvermaak van de Aalsmeerders. Dat merk ik hier op mijn kantoor. Als we gewonnen hebben krijg ik op maandagmorgen slechts één vaste supporter op bezoek, maar bij verlies staat de hele kamer vol."
 
Een dag nadat de krant in de Kabaalstraat van de pers was gerold werd De Vries om kwart voor zeven uit zijn bed gebeld door een stem zonder naam. De oververhitte stiekemerd liet Rob weten dat hij niet het lef moest hebben ooit nog op het veld van VVA te verschijnen als hij zou stoppen met voetballen. De speler nam het opgewonden standje natuurlijk niet serieus. Aangifte van bedreiging deed hij evenmin. Rob de Vries bleef waar hij, via een omweg, zijn stek had gevonden: in Aalsmeer. Na een korte carrière bij Telstar, Blauw Wit en de Pittsburg Phantoms, en met aanbiedingen van MVV en Belgische clubs in de prullenmand.
 
Voordeel
Rob de Vries, opgegroeid in Amsterdam, was rond 1970 de middenvoor van VV Aalsmeer, nu zouden we hem een spits noemen. Een stevige doordouwer met een hard schot. Ooit in één seizoen goed voor 27 treffers in 22 wedstrijden. Een oud-speler wist mij te vertellen dat De Vries eens in een veteranenwedstrijd een strafschop zo hard inschoot, dat de bal scheurde en de binnenbal in het doel fladderde. De verhalen moeten niet gekker worden.
 
Aalsmeer deed maar wat graag zijn voordeel met de kanjerkoning. Nadat De Vries was gestopt met voetballen op niveau - later dan hij mij tijdens het interview had toegezegd - deed hij iets terug voor de vereniging, die richting had gegeven aan zijn leven: hij werd voorzitter en was animator van spelersfeestjes waar veel anekdotes tot bloei kwamen.
 
De laatste jaren spot ik De Vries zo nu en dan nog als bezoeker van wedstrijden op de Aalsmeerse velden. Hij is altijd graag gezien, geniet van een flinke sigaar en is behangen met een nostalgische paarsblauw-witte clubshawl. Bij zijn reisjes langs de bekenden groet hij met een joviaal opgestoken handje, een korte, snedige tekst en een lachje. Mooie man. Zonder bodyguard.
 
Tekst: Jacques de Jonge
 
Foto's: Rob de Vries in actie tijdens zijn actieve carrière bij VVAalsmeer, op het fragment van de elftalfoto staat links achter De Vries trainer Henk Wenderhold (foto's archief VVA), daaronder De Vries met sigaar tijdens het schoolvoetbaltoernooi in 2014 waar hij zijn kleinzoon kwam bekijken en een dolletje met keeper Jan Prevoo met een reüniewedstrijd van oud-spelers. (Foto's archief AV)
(advertentie)

2 Reacties

  • jacques Kesting :

    Rob een groot man in het Voetbal maar ook als mens .
    Rob was en is altijd de steun en toe verlaat voor iedereen!
    Zijn goede vriend BOB HAARMS daar stond hij altijd voor klaar in goede minder goede tijden.
    ROB het gaat je goed.

    VR GR JACQUES,

Add a Comment